เครื่องบันทึกวิดีโอbeta

คุณจำบทกวีที่เราท่องตอนเรียนได้ไหม?
มีท่อนหนึ่งบอกว่า 'วันเวลาผ่านไป ไม่หวนคืน' เมื่อสักครู่ ขณะที่เดินผ่านประตูโรงเรียน ฉันเดินสวนกับนักเรียนกลุ่มหนึ่ง
พวกเขากำลังคุยกันถึงวิชาที่จะเรียนพรุ่งนี้ ในช่วงเวลานั้น บทกวีนั้นก็มีความหมายชัดเจนขึ้น

ฉันจำได้ว่าครูเคยอธิบายท่อนนี้ว่า: เราจะรู้ค่าของปัจจุบันก็ต่อเมื่อมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว
ช่วงนี้ทุกคนแชร์บทกวีของสุนทรภู่กัน และฉันไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนยืนอยู่ที่สี่แยกนั้นอย่างไร
ตอนเด็ก เราเห็นพระอภัยมณีเป็นแค่นิทาน แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจความลึกซึ้งของ 'รักกันไว้เถิดเราเกิดร่วมแดนไทย'
ตอนนั้นเราเชื่อว่าความหนุ่มสาวจะอยู่กับเราตลอดไป ตอนนี้ฉันเข้าใจคุณค่าของ 'ความฝันอันสูงสุด'
เหมือนที่กวีเขียนไว้ 'วัยหนุ่มสาวนั้นหาได้หวนคืน'

เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์เคยประพันธ์ไว้ 'กาลเวลาย่อมผันผ่าน ดั่งสายน้ำไหล'
ยามดึก เมื่อความทรงจำวัยเด็กผุดขึ้นมา เหมือนคลื่นแห่งกาลเวลา
ฉันจึงเข้าใจว่า สี่สิบห้านาทีในห้องเรียนนั้น คือชีวิตอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา
คือความฝันที่ไม่ได้สมหวัง คือความเสียดายที่ไม่ได้เอ่ยปาก คือชะตากรรมที่ยังไม่จบสิ้น

แท้จริงแล้ว สัจธรรมอันล้ำลึกเหล่านี้
หนทางที่เราต้องเดิน
ถูกจารึกไว้ในบทกวีของพวกเขา
และเราก็ค่อยๆ กลายเป็นเงาสะท้อนของถ้อยคำเหล่านั้น
ทว่าตอนนั้น เราคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องธรรมดา